Gönderen Konu: KIZIL ZAMANLARDAN BUGÜNLERE...  (Okunma sayısı 1038 defa)

0 Üye ve 2 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı Ekim

  • İleti: 1802
KIZIL ZAMANLARDAN BUGÜNLERE...
« : 13 Şubat 2018, 19:07:03 »

Moskova Metrosu,1970'ler

"...  Bize öğretmişlerdi... Marx ,"Sermaye hırsızlıktır" diyordu.Kesinlikle hemfikirim."(Kızıl İnsanın Sonu ,Svetlana  Aleksiyeviç ,S:397 ,Kseniya  Zolotova 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan)

"Büfeler belirdi ,sonra süpermarketler ,orada her şey vardı, tıpkı masallardaki gibi,ama alamazsın. Giresin ve çıkarsın.Sadece iki elmayla bir portakal alırsın çocuklar hasta olunca. Bunu nasıl kabulleneyim? ... Kasada sırada duruyorum,önümde bir adam var alışveriş arabasıyla ,arabanın içinde ananaslar,muzlar... İnsanın gururu kırılıyor. İnsanlar bundan yoruldu artık .

Tanrı kimseyi SSCB'de doğup Rusya'da yaşamaya mecbur bırakmasın ."
(Susuyor)(AGE ,S:399 )


Tomsk Devlet Üniversitesi Kütüphanesi,SSCB 1956

"Annemin emekli maaşı vardı yüz dolar, benimki de yüz dolar. Tepedekiler ... Onlar petrol ve gazı pompalıyor... ama bize akmıyor dolarlar, onların cebine akıyor. Bizim gibiler , dükkanlarda gezip sadece bakıyor, tıpkı müze gezer gibi.Radyoda da zararlı propaganda var,halkı zorluyorlar  illa zenginleri sevmeye ! Zenginler kurtaracakmış bizi ! İş veriyorlarmış... Nasıl tatil yaptıklarını , nasıl gezdiklerini gösteriyorlar... İş vereceklermiş ! Onların nasıl dinlendiğini, neler yediğini gösteriyorlar...Havuzlu evlerde... Kendi bahçıvanları, kendi aşçılarıyla...Tıpkı eski soylular gibi...Çarlık zamanındaki eski soylular gibi...Şimdi halk yüzünü komünistlere döndü... Onlar varken kimsenin milyarı yoktu, herkeste biraz da olsa para vardı,herkese yeterdi bu. Herkes kendini insan sayardı. Ben herkes gibiydim.

Sovyet insanıyım ben , annem de Sovyet insanı. Sosyalizmi ,komünizmi inşa ettik biz...Hayatım boyunca Sovyet insanı olmaktan gurur duydum ama artık değersiz bir şey gibiyiz. Komünizmin idealleri vardı şimdi kapitalizmin :  ' Kimseye acıma , çünkü kimse sana acımaz.'  " (Kızıl İnsanın Sonu ,Svetlana  Aleksiyeviç ,S:466 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)


 
"Geleceğe inanırdık ,hep inandık...Hayat sahiden de , her yıl daha iyiye gidiyordu; kimsede televizyon yoktu ,sonra birdenbire ortaya çıktı televizyonlar ve hepimizde oldu. Kulübelerde yaşardık... Sonra özel evler vermeye başladılar insanlar. Vaat ettiler  : " Bu Sovyet kuşağı komünizm dönemini yaşayacak." Bu kuşak bendim... ben komünizm döneminde yaşayacaktım ! Ekonomi eğitimi aldım Ders için para ödemek gerekmiyordu o zaman . Şimdi bana kim bedavaya bir şey öğretir? Bunun için Sovyet iktidarına minnettarım... "(Kızıl İnsanın Sonu ,Svetlana  Aleksiyeviç ,S:468 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)


Sovyet Afişi: Kapitalizmin gayesi hep aynıdır ... İSTİSMAR, BASKI ,SAVAŞ !

"Sonra bizde kapitalizmi ilan ettiler ... Komünistlerin gideceğini ve her şeyin iyi olacağını vaat ettiler."(AGE ,S:468 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)


SSCB Moskova 1956

"Perestroyka sözü kulağa savaş gibi geliyordu. Gözümüzün önünde soymaya başladılar  kolhozları...fabrikaları... Sonra da üç kuruşa aldılar. Hayatımızı vermiştik onları  inşa etmek için , biz vardık orada Proletarya !Hepsi üç kuruşa gitti .Halka özelleştirme çeki verdiler... kandırdılar... Şimdi benim çekmecede duruyor hepsi . Kapitalizm buymuş yani! Rus kapitalistlerine bakıyorum. Devletten büyük krediler aldılar ve parayı geri vermediler.

SSCB paylaşılmıştı.Koparıyorlar...alıyorlar...Haydutlar patron oldu ,akıllılarsa aptal. Biz inşa ettik her şeyi ve bu haydutlara verdik.Kendi evlerimizden elimiz boş çıktık. Nasıl oldu bu ? Onlara fabrikaları bıraktık...madenleri... Ama biz Sovyet yurttaşıydık ! Sovyet !" ( AGE ,S:469 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)



Bolşoy Tiyatrosu 1928

"Perestroyka dediğin silahlı çatışmadan başka bir şey değil .Haydutlar mezarlıktaki en iyi yeri parsellemişler. Kırmızı ağaçtan, altın kaplamalı, elektronik klimalı tabutları var ! Bunlar kahraman! Ama benim kızım değil ! Ama eğer birini öldürseydi ,el bombasıyla birilerini havaya uçursaydı , durum bambaşka olurdu...Sadece kendi kendini öldürdü ,başka da kimseyi öldürmedi...Dosttuk , kardeştik biz tüm Sovyetler..."( AGE ,S:472 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)


SSCB Moskova 1935

"Artık ben eski ben değilim. Ne için seveyim Vatanımı ? Bize demokrasinin herkese mutluluk getireceğini söylediler. Her yere adalet getireceğini.Her şeyin dürüst olacağını. Yalan bütün bunlar...İnsan tozdan,külden başka bir şey değil...kül zerresi...Dükkanlarda artık her şey var, bir tek bu değişti. Al ! Her şeyi al! Sıradan bir Sovyet kadınıyım ben...kimse beni dinlemiyor, çünkü param yok .Param olsaydı başka türlü konuşurlardı. Benden korkarlardı... Şimdi para iktidarda..."( AGE ,S:474 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)


Moskova 1954

"Polis demek mafya demek...Polislerden korkar insanlar.Polisimiz işkence de yapar , sakat da bırakır. Onlardan çetecilerden korkar gibi korkarlar. Gazetelerde okuyoruz:Tahkikat sırasında kayboldu...şurada zorbalık yaptılar... burada öldürdüler...Böyle şeyler... Sovyet zamanında asla olmazdı... Kendimizi güvende hissederdik."( AGE ,S:476 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)


Devrimin çocukları...SSCB 1960'lar

"Artık hiç bir şeyden korkmuyorum.Canları cehenneme ! İsterse Stalin kalksın mmezarından ! Yalvarıyorum mezarından kalkması için zaten ! Dua ediyorum...Birs sürü yöneticiyi hapsedip kurşuna dizdirtsin . Bir sürü! Onlara acımıyorum.Onların ağlamasını istiyorum! (Ağlıyor)( AGE ,S:478 Olesya Nikolayevna 'nın annesiyle yazarın yaptığı röportajdan...)
« Son Düzenleme: 13 Şubat 2018, 19:33:09 Gönderen: Solplatform5 »
Ne yeraltında; ne yeryüzünün doruklarında kendine yer bulamayan rengarenk bir kelebek süzülüyor odama. Gelip kırmızı bir karanfilin üstüne konuyor. Direnç aşılıyor, umudu, geleceği müjdeliyor, düşlerin gerçek olacağı günleri… Gelip tam yüreğimin üstüne konuyor.